Corba Weblog

Twee dagen geleden had ik mijn laatste tentamens Indonesische grammatica en spreken. Eenmaal terug in mijn kostwoning in Depok ging ik even gamen op mijn PlayStation 3. Ik hoorde iemand zachtjes mijn kamerdeur probeerde te openen, maar die had ik uiteraard op slot gedaan. In eerste instantie dacht ik dat het een huisgenoot was, dus ik deed de deur open maar er stond niemand voor de deur. Ik controleerde het huis en zag mijn huisgenoot net zijn kamer binnentreden. Het zal wel niet belangrijk zijn geweest dacht ik zo.

Nog geen vijf minuten later hoor ik de vrouw van de huisverzorger schreeuwen in paniek, rondom en voor het huis rennend. Als ik naar buiten loop verteld ze dat iemand heeft ingebroken in haar huisje achter het grote huis. De halve buurt is ineens op zijn hoede en meerdere mensen rennen heen en weer. Vervolgens zegt een buurman dat ze iemand hebben gepakt verderop in de straat.

Ik ben gaan kijken bij de locatie. Een jongeman zit op de grond met handboeien vastgebonden aan een hek met zijn handen boven zijn hoofd. Hij draagt alleen een zwarte lange broek. Er staan zo’n twintig mensen om hem heen en een paar mensen slaan op de vent in. Zijn gezicht zit onder het bloed en omstanders zeggen dat z’n tanden eruit geslagen zijn door de buurt. Vijf minuten later arriveert de politie en neemt de bloederige man in hechtenis.

De vent was met twee handlangers over het muurtje achter het huis geklommen. Dat is een paar meters van het treinspoor vandaan. Men stal een PlayStation 2, Playstation Portable, een paar nieuwe kleren en een portomonnee uit het huisje. Alles is door de politie in beslag genomen als bewijsmateriaal, behalve het geld uit de portomonnee want daar zijn de handlangers mee weggekomen op een gestolen motor.

De manier waarop de samenleving een inbreker aanpakt is in Europa en Amerika dus niet mogelijk. Eigen rechter spelen voordat de politie arriveert. Mede hierdoor wordt hier in Jakarta minder gestolen terwijl er hier veel meer arme mensen wonen dan in Nederland. In Nederland zal de inbreker je aanklagen wegens fysieke mishandeling en uiteindelijk mag je een boete, danwel niet een vergoeding aan de inbeker betalen. Zo gek is het westen eigenlijk.

Gisteravond ben ik samen met Dhiesta, Divi en Dahlia naar de bioscoop gegaan in Epicentrum, Kuningan. We hebben de film ‘Knight and Day’ bekeken; Tom Cruise en Cameron Diaz spelen daarin. Het is een redelijk goede actie/comedy-film. Je kan wel zien dat beide acteurs op leeftijd beginnen te raken.

Na de film zijn we wat gaan eten in de Burger King in de buurt. Ik had verwacht dat Anggie er niet zou zijn op mijn verjaardag omdat ze vrienden van haar baas moest vergezellen naar allerlei locaties. Tegen mij had ze verteld dat ze in Bandung was gisteravond. Ik sprak haar nog aan de telefoon en wenste haar een goede nachtrust in het ‘hotel’ waar ze zou slapen vannacht. Vervolgens draai ik me om en wil ik aan tafel zitten met Dhiesta, Dahlia en Divi want ik had net mijn eten besteld. Drie maal raden welk meisje daar ook aan tafel zat? Juist ja, en ze was dus helemaal niet in Bandung, hehe.

Wensje doen, kaarsje uitblazen, hoedje op mijn hoofd, slingers om mijn nek.. het moest bijna niet gekker worden. Anggie maakte zich extra druk om voor mij een leuke verjaardag te regelen. Ze moest wel degelijk deze andere mensen vergezellen, maar vanavond was ze gewoon in Bandung. Later op de avond had Anggie ook nog een hele gave nieuwe horloge voor me gekocht. Een casio (zoals mijn oude horloge) met vier verschillende wijzerplaten.

Vandaag, zondag, ben ik lekker uit gaan slapen. Eerst even internetten en iedereen bedanken voor de felicitaties. Wat me opviel is dat er drie Nederlandse vrienden en veertien Indonesische vrienden mij feliciteerden. Dus de bedankjes terug op Facebook en Twitter waren veelal in het Indonesisch, hehe. Vanmiddag ben ik heel even met mijn meisje naar pretpark Dufan (Dunia Fantasi ~ Fantasy World) gegaan in het noorden van Jakarta en we hebben daar wat gegeten. Helaas moest ze die vrienden van haar baas vergezellen vandaag, dus helaas moest ze snel weer op pad om hen te vergezellen naar andere locaties. Op dit moment zit ik in internetcafe Multiplus in Plaza Semanggi. Anggie is straks klaar met werken en dan gaan we misschien samen gezellig eten en daarna misschien samen Engeland - Duitsland op het WK Zuid-Africa kijken op televisie.

Volgende week worden de eindtentamens gehouden van mijn eerste Indonesische semester. In dit artikel schrijf ik een stukje over de universiteit waar ik in 2010 studeer.

De Universitas Indonesia kent twaalf verschillende faculteiten. De hoofdcampus bevindt zich in het noorden van Depok. Een tweede campus bevindt zich in het centrum van Jakarta, maar deze is uiteraard een stuk kleiner. Ik studeer dit jaar aan de Fakultas Ilmu Pengetahuan Budaya (FIB), oftwel de faculteit van humaniteiten (letterlijk vertaald; faculteit van cultuurwetenschappen). Het instituut waaraan ik studeer (dat onder de faculteit valt) heet Lembaga Bahasa Internasional (LBI). In het Nederlands: het Internationale Taalinstituut.

De eenjarige opleiding die ik volg heet Bahasa Indonesia untuk Penutur Asing (BIPA), oftewel Indonesisch voor anderstaligen. De opleiding biedt in totaal drie semesters aan, in volgorde van niveaus Elementary, Intermediate en Advanced. * edit * Ik heb afgelopen zaterdag mijn eerst universitaire getuigschrift ontvangen en daarmee het eerste semester afgesloten.

- - - - - - - - - -

Next week are the final exams of my first Indonesian semester.In this article I will write about the university I study during 2010.

The Universitas Indonesia has twelve different faculties. The main campus is in the north of Depok and a second campus is located in the centre of Jakarta. This second one is smaller. This year I study at the Fakultas Ilmu Pengetahuan Budaya (FIB), also known as the faculty of humanities. The institute, part of the faculty, is called Lembaga Bahasa Internasional (LBI). In English: the International Languages Intitute. This one year minor is called Bahasa Indonesia untuk Penutur Asing (BIPA) a.k.a. Indonesian for foreigners. The training consists of three parts, in the levels of elementary, intermediate and advanced. * edit * Last saturday I received my first university certificate and succesfully finished my first semester.

Dag 10/21

Vannacht zijn we met de trein teruggekomen vanuit Yogyakarta. In de ochtend kwamen we aan in het centrum van Jakarta. We hebben tot het einde van de middag geslapen om het slaaptekort van de onrustige trein weg te werken. Vervolgens wat gegeten in een lokale plaza.

Dag 2/21

Rondt 15.00 uur raakte de vliegtuigbanden het asfalt op de landingsbaan van Soekarno-Hatta Airport te Jakarta. Na het uitstappen duurde het minstens 25 minuten om een visum te regelen, mede doordat we eerst bij een gesloten rij loketten stonden en vervolgens achteraan de rij moesten aansluiten bij de ‘visa on arrival’ loketten die wel open waren. Het wachten op Kuala Lumpur is eindelijk voorbij; er leek maar geen einde aan te komen.
Anggie en Marissa hebben ons opgehaald en naar ons nieuwe onderkomen gebracht. Het zijn twee bescheiden kamers met elk een eigen badkamer. Straks gaan we nog wat boodschappen doen en met z’n vieren uit eten in de grote stad.

Jakarta, de eerste week van 2009. Ik en Anggie vertrekken op 2 januari van vliegveld Soekarno-Hatta naar het internationale vliegveld in Denpasar, Bali. We stonden op om vijf uur ’s ochtends om op tijd aanwezig te zijn voor de vlucht met Lion Air. Anggie had een koffer op normaal formaat voor deze reis, ik had een veel te grote koffer: namelijk waarmee ik vanuit Nederland ben gekomen. Om 10:08 uur stegen we op vanaf de binnenlandse startbaan.

Eenmaal in Denpasar aangekomen werden we door de hotelmedewerker opgehaald per auto. Het hotel ziet er van buiten uit als een Balinese tempel met een grote poort aan de voorkant. De deuren en ramen zijn allemaal van dik hout gemaakt met verschillende motieven. We zijn gaan lunchen in de lokale plaza, daarna zijn we door de winkelstraten van Kuta gelopen. Hier kwamen we ook het monument tegen dat geplaatst is ter nagedachtenis van de bom in 2002 dat vele toeristen van het leven had berooft. Op het Kuta strand hebben we lang gezeten met blote voeten in het zand en een mooie zonsondergang.

[..] met blote voeten in het zand en een mooie zonsondergang

’s Avonds hebben we de bekende Nasi Campur gegeten, helaas viel het bij mij niet helemaal in de smaak. In het restaurant hingen overal oude foto’s van de periode van Nederlands-Indië. In het oud Nederlands (zoals ‘Een Inlandsch kustvaartuig’) stond overal een bijschrift.

Op de tweede dag hebben we veel bezocht. We zijn eerst onderweg gegaan naar Puti Tanah Lot (Tanah Lot tempel), een prachtige tempel in zee waar je alleen tijdens eb kan komen door te waden door het ondiepe zeewater.

Een prachtige tempel in zee

Daar heb ik ook een lokale Sawa-hoed gekocht; de kegelvormige rieten hoed dat de plukkers dragen. We kwamen daar twee slangen van minstens vier meter en een vleermuis van ongeveer 50 centimeter tegen. Daarna zijn we naar Garuda Wisnu Kencana gegaan; een groot standbeeld van Dewi Wisnu en de adelaar-achtige Garuda. Verder nog een monument ter nagedachtenis aan de bommen die zijn afgegaan in Bali in 2002 en 2005. Daar kwamen we ook een soort reuze kostuum tegen van Kain (soort vreemde, draak/hond achtige fictief wezen) dat door twee mensen wordt gedragen. Dit ken je waarschijnlijk wel van televisie van Chinese draken-kostuums tijdens het nieuwe jaars optocht. Daarna zijn we naar Dream Land beach gegaan, een ideale plek voor surfers en een super mooie blauwe zee. Het strand ziet daar echt mooi uit. Toen heb we de Tari Kecak (Spreek uit als Ke - tsjak) bekeken; een unieke dans van zeventig mannen, verschillende kostuums en veel vuur rituelen. Het park ‘Uluwatu’ (Spreek uit als ‘Oeloe waa toe’) eromheen had vele apen loslopen waarmee je in contact kon komen. Bezoekers worden geacht een Sarong te dragen tijdens het het verblijf rond de tempel en omheen liggende park. Aan het einde van de dag hebben we wat gedronken aan het strand en wat gegeten in het hotel restaurant.

Op de derde dag zijn we richting Ubut gegaan. Een grote vulkaan en een diepe krater met een groot meer zorgt voor een fantastisch uitzicht. Deze werd helaas snel verhindert door de opkomende mist en vervolgens een hevige stortbui, we moesten dus een sprintje trekken naar de auto toen we klaar waren met eten in een lokaal restaurantje.

Een grote vulkaan, een fantastisch uitzicht

Vervolgens hebben we een groot Sawa-veld bekeken dat heel diep is. Helaas waren er veel opdringerige verkopers aanwezig die maar niet ophielden met ‘Look mister, only one dollar’, waarna ik zei ‘Tidak, mbak’ en ik vervolgens hoor ‘Only 5.000 Roepiah, bapak’. Anyway, het uitzicht was erg mooi. Vervolgens hebben we lekkere lasagna gegeten in een café in de buurt van Kuta en daarna nog wat gezwommen in het zwembad rond 22:00 uur (in de maanlicht).

En toen was het de volgende dag alweer tijd om terug te gaan naar het oude Batavia. Veel souveniers gekocht in Bali, waaronder vier hoofddeksels, een shirt, een polo, een Batik en een Sarong.

- - - - - - - - - -

Jakarta, the first week of 2009. Me and Anggie are leavin’ from Soekarno-Hatta towards Denpasar Intl. Airport, Bali on the 2nd of January. We woke up around five in the morning to arrive in time for our flight with Lion Air. The size of Anggie suitcase is perfect for this trip, but mine is way too big: this is the same suitcase I used when I came from The Netherlands. We took off from the runway in Jakarta at 10:08 AM.

Once we arrived in Denpasar, we were brought to our hotel by car. The hotel exterior looks like a Balinese temple including a big front gate. All doors and windows are made of thick wooden material with different types of motives. We ate lunch at the local plaza, after that we walkt throught the streets of Kuta (with loads of tiny shops). We saw the big memorial monument that was placed there after the explosion in 2002 that shook the entire world. For a long time we sat on the Kuta beach, enjoying the sunset with our bare feet in the sand.

[..] bare feet enjoying the sunset at the beach

Later that evening we ate the famous local Nasi Campur, unfortunatly I didn’t like it very much. In the restaurant were a lot of old pictures during the Dutch colonial period.

On the second day we really went to see places. First we went to Pati Tanah Lot (Tanah Lot temple), which is a beautiful temple in sea that you can only reach if the sea level is at it’s lowest point. There I’ve bought a local Sawa-hat; a cone shaped hat that the local farmers wear. We also encounted twee snakes of at least four meters long and a bat that is 50 centimeters tall. After that we went to see Garuda Wisnu Kencana; a big statue of Dewi Wisnu and the eagle-like Garuda. There was another monument in memory of the bombing victims in 2005 and 2002. There was a gaint costume of Kain (a fictionial, dragon/dog type creature) which has to be worn by two people. You probably have seen something alike on television; think of those Chinese dragon costumes in their newyears parade. After that we went to ‘Dream Land Beach’, a great spot for surfers and it has a clear blue ocean. The beach looks really nice. Then we watched the Tari Kecak (pronounce as: Ketchak); this is a unique dans over seventy men, different costumes and some rituals that involve a lot of flames. The surrounding park called Uluwatu (pronounce as: ‘ooloo whatoo’) has a bunch of monkees. Visitors are asked to wear a Sarong while staying in the park. At the end of the day we had a few drinks at the beach and had dinner at the restaurant.

On the thrid day we went towards Ubut. A big volcano with a deep crater and a huge lake is a nice view. Unfortunatly there was fog comin’ up and soon after that some heavy tropical rain: We had to sprint to the car after we finished our lunch at the local restaurant.

A big volcano and a huge lake…

Then we went to see a big Sawa field. A lot of salesmen where really annoying me by constantly askin’ me ‘Look mistah, only one dollah’. If I say ‘Tidak, mbak’ the next thing I hear is ‘only 5.000 Roepiah, bapak’. Anyways, the view was nice for a short while. Later that day we ate some good lasagna in a cafe in Kuta and took a swim at the 10:00 PM under the moon.

And then it was already time to go back to ye olde Batavia.  Bought quite a lot of souvernirs in Bali, like four different hats, a t-shirt, polo, Batik and a Sarong.

De tijd tikt weer verder en het aftellen gaat langzaam beginnen. Over minder dan twee maanden ben ik al weer terug in die goeie oude Nederland. Tegen die tijd geniet ik nog van mijn periode in dit gekke warme land.

Twee dagen geleden ben ik met de drie dames van Dot Us uitgegaan naar pretpark Dufan in Jakarta-Noord. Op de foto hierboven: mbak Atik, mbak Ari en mbak Lala. Het was een hele warme dag, maar gelukkig hebben ze in het park allerlei oplossingen om zweten te verminderen: zo hebben ze grote ventilatoren dat koele natte lucht verspreidt door de lucht. Ik dacht dat in een van de grootste steden ter wereld ook wel de grootste achtbanen te vinden zijn; was ik even teleurgesteld. De grootste achtbaan ‘Fantasia’ is ongeveer 1/3 in grootte vergeleken met de ‘Goliath’ in Six Flags Holland met maar 1 looping en kurkentrekker. (Ja ik weet het, het heet nu weer Walibi: maar Six Flags was gewoon de shit) Het was echt een leuke dag en ik heb veel foto’s en video’s gemaakt.

Ik heb nog de ambitie om met Anggie naar Bali te gaan, maar dat gaat nog even duren voordat we dat geregeld hebben.

- - - - - - - - - -

The time’s flying by and the countdown is slowly beginnin’ to start. In less than two months I wil be already back in the good ol’ Kingdom of the Netherlands. Meanwhile I’ll be enjoying my spare time here in this crazy warm country.

Two days ago I went out to funfair Dufan in North Jakarta with the girls of Dot Us. On the picture above: mbak Atik, me and mbak Ari. (In Dutch section, also mbak Lala on the right) It was another very hot day, but luckily they have several solutions to prevent people from sweating: like they have these huge ventilators that spray cool wet air (a bit like rain). I thought that should be loads of big rollercoasters since Jakarta is one of the biggest cities in the world; I was sorely disappionted. The big rollercoaster ‘Fantasia’ is like 1/3 of the size of ‘Goliath’ in Six Flags Holland with only one looping and corkscrew. (Yeah I know, it’s called Walibi World now, but Six Flags was good stuff). It was een cool day and I made a buttload of pictures and videos.

I laso want to go to Bali with Anggie together, but that will take a while before we can arrange that.

Het is nu 8:30 uur in de ochtend in Jakarta stad. Ik zit nu achterin de Blue Bird taxi onderwerg naar mijn vergadering met de INA. De zon schijnt al ruim een uur in mijn rug, dus ik begin al aardig te zweten. Echter sta ik in een drukke file, dus het kan even duren voordat ik aankom. Gelukkig heb ik mijn laptop mee en mijn satellietverbinding met het internet, wat is techniek toch mooi.

- - - - - - - - - -

It is now 8:30 AM in the morning in Jakarta city. I’m sittin’ in the back of a Blue Bird taxi on my way towards my meeting with the INA. The sun is shining in my back for almost an hour, so I am starting to sweat a little bit. I am also stuck in a traffic jam, so it’ll take a while before I arrive. Lucky for me, I have brought my notebook and satellite connection with the internet, what an age we live in huh?

Tijdens mijn verblijf in Indonesië ben ik met een aantal verschillende vervoersmiddelen geweest. Om te beginnen kwam ik aan op Soekarno-Hatta International Airport in een Boeing 747 van luchtvaartmaatschappij Lufthansa. Na mijn aankomst stapte ik voor de eerste keer in de APV van Remko, een lekker grote bak met veel ruimte achterin. De auto heeft twee achterbanken en heeft een vervoerscapaciteit van acht mensen. Een van mijn eerste dagen op het kantoor nam ik de Angkot: een busje waarvan overdag er elke minuut gemiddeld vier voorbij rijden in de hoofdstraat van Pondok Gede. Zie ook een van mijn eerste blog entries over het openbaar vervoer .

Als je veel of weinig uitgaat in Jakarta stad, de taxi terugnemen is als Europeaan makkelijk te doen. De prijzen zijn hier totaal anders. In Nederland betaal je ongeveer twee euro per minuut dat je in de taxi zit, hier betaal je iets minder dan één euro per tien minuten dat je in de auto zit. Een uur rijden in de taxi (afstand tussen Arnhem en Amsterdam) kost je ongeveer vijf euro. Echter is het niet verstandig om elke willekeurige taxi te pakken, helemaal niet in de avonduren. De taximaatschappij die je het meeste kan vertrouwen is de ‘Blue Bird’, zij kosten wat meer dan de andere taxi’s maar de kans dat ze helemaal omrijden of zogenaamd geen wisselgeld bij zich hebben is veel kleiner. Er bestaat een hele serie van deze maatschappij, zo heb je bijvoorbeeld:

• Silver Bird - rijden in o.a. zwarte Mercedes (20% duurder dan Blue Bird)
• Golden Bird - autoverhuur van o.a. silveren Mercedes en limo’s
• Big Bird - het verhuur en vervoer van bussen
• Iron Bird - het vervoer van goederen
• Sea Bird - het vervoer van goederen over zee

Dan kan je ook nog in een geselecteerd aantal gebieden de TransJakarta buslijn nemen: deze gaat snel omdat het een eigen baan heeft waar niemand op mag rijden, er komt elke vijf minuten weer een nieuwe bus die dezelfde kant opgaat en de chauffeurs rijden lekker hard door.

Tot slot hebben we de Becak (spreek je uit als ‘Betjak’). Dit is de bekende Aziätische fietstaxi, tijdens het regenseizoen zie je ze vaker met een dak erop. De meeste die ik gebruik om naar de lokale plaza te gaan hebben geen dakje. Je betaald een mannetje ongeveer 70 eurocent en hij brengt je verderop. Hier in Bekasi heb je natuurlijk gaan fietspaden, dus je staat soms in de file tussen alle uitlaatgassen van de Angkot’s en andere auto’s of bussen. Ook is de wegdek niet altijd goed, dus wees voorbereid op een hobbelig ritje, he he.

De Becak fietsers vlakbij het kantoor kennen mij natuurlijk vrij goed en ze groeten me elke ochtend vriendelijk in hun beste Engels in ik doe hetzelfde in mijn beste Bahasa Indonesia.

- - - - - - - - - -

During my stay here in Republic Indonesia I have used a bunch of different vehicles to get around the city. First of all, I landed on Soekarno-Hatta International Airport in a Boeing 747 of airline company Lufthansa. After my arrival I entered the APV of Remko for the first time as well. The big car has a lot of space in the back: it has two backseats and has a total capacity of eight people. On one of my first days at the office I took the Angkot: a little van which passes you by four times every minute during the day. Also read my previous blog entry about the public transportation .

If you go out often or once in a while, taking the taxi back home is easy as a European. The prices here are completely different. For example, in The Netherlands you pay around two euros for every minute you sit in the cab, here you pay less than one euro for every ten minutes. Sitting in the car for an hour (distance between Arnhem and Amsterdam) wil cost you around five euros. But it’s not clever to take any taxi you encounter, especially late at night. The taxi company you can trust the most is ‘Blue Bird’, they will charge you a bit more than other companies but the chance that they will drive around the wrong places or they ‘unfortunately’ do not have change at the moment as much smaller. There are more bird companies in this region, like:

• Silver Bird - drives in black Mercedes (20% more expensive than Blue Bird)
• Golden Bird - car rental of silver Mercedes and limousines
• Big Bird - rental or transportation of/with busses
• Iron Bird - transportation of goods
• Sea Bird - transportation of goods overseas

In a few areas you can also take the TransJakarta busway: this one is fast since it has an own buslane where nobody else is allowed, every five minutes arrives a new bus for the same direction and the drivers are really ‘using’ the power of the bus engine.

Last but not least, the Becak (pronounce as ‘Bedjak’). This is a famous Asian bike taxi, during the rain season you see them more often with a roof on it. The ones I am using do not have a roof. You pay the guy around 70 eurocents en he’ll take you somewhere else in the area. There does not exist any bicycle lanes here in Bekasi, so sometimes you end up stuck in a traffic jam between all the gasses that come from the Angkot’s and cars/busses. Also, the tarmac is not really good, so be prepared for a bumpy ride, he he.

The Becak drivers near the office recognize me every morning and they always greet me in their best English and I do the same in my best Bahasa Indonesia.

Vandaag publiceer ik de trailer van mijn nieuwe film over mijn stage in Indonesië. Ik ben nu al drie maanden hier, ik heb heel wat foto’s en video’s gemaakt en daarnaast eet ik ook nog elke dag rijst, kroepoek en sambal. Terwijl ik in mijn vrije tijd een film maak op DVD voor het thuisfront, heb deze aankondiging gemaakt.

Deze aankondiging bevat nog geen beeldmateriaal van Jakarta, om zo de spanning hoog te houden. Geheel in James Bond-stijl vertel ik u: in februari 2009 is deze productie afgerond!

- - - - - - - - - -

Today I release this trailer regardig a film I am currently producing about my internship in Indonesia. I have been here for over three months, gathered a lot of photos and videos and eating every day rice, kroepoek and sambal. While I’m creating this film on DVD in my free time, I show you all this announcement.

This announcement doesn’t contain any imaging of Jakarta itself to keep this film interesting for the people back home. Complete in James Bond style I’ll tell you: in february 2009 is this production completed! -Dutch only-