Corba Weblog

Gisteren ben ik met alle docenten en studenten van de BIPA-opleiding aan de Universitas Indonesia vertrokken richting Bandung. Met de Big Bird busvervoer ongeveer twee en een half uur op de heenreis. Eenmaal in Bandung gingen we naar Saung Angklung Udjo, dat is een locatie waar ze de Soendanese cultuur trachten te behouden, specifiek gericht op het instrument angklung.
Toen we daar aankwamen kregen we eerst een een uurtje les over hoe ze een angklung maken, van het type en locatie bamboe dat ze gebruiken tot aan het bijwerken in de fijne puntjes.

Na deze presentatie zijn we met z’n allen gaan eten in het locale restaurant van deze ‘grot’ (saung).

Vervolgens kregen we een show te zien met een soort poppenkast (Wayang Golek), vervolgens een soort dansoptreden met zo’n 50 kinderen, een dansritueel van twee vrouwen in traditionele kleding en maskers en aan het einde leren we allemaal een angklung te bespelen. Aan het einde van de dag even wat soeveniertjes gekocht en daarna geruime drie uur terug naar Depok, ten zuiden van Jakarta, waar ik verblijf.

- - - - - - - - - -

I have been to Bandung together with all BIPA teachers and students from the Universitas Indonesia.  It took two and a half hours to get there with the Big Bird bus. Once arrived in Bandung, we entered Saung Angklung Udjo. This is a place where they try to preserve Sundanese culture, the angklung in particular.

At first we got a one hour lesson about the production of angklung, from the type and location of the instrument till the fine tuning in the end. After the presentation we ate at the location restaurant of this ‘cave’ (saung).

After that we saw some kind of puppetshow with Wayang Golek, then a dans performance of around 50 children, then a dans ritual of two women in traditional clothing and wearing a mask; and in the end we learned how to play the angklung instrument. Bought a few souvenirs at the end of the day and returned back home to Depok, south of Jakartam where I currently stay.

Toen ik gisteren naar de dokter was gegaan schrok ik wel erg toen ik op de weegschaal ging staan. In de afgelopen maand ben ik vijf kilo afgevallen. Dat is voor iemand met mijn lengte dus helemaal niet goed, want men spreekt hier van ondergewicht. Juist hierdoor heb ik besloten om zoveel mogelijk lokaal voedsel te gaan eten, zoals Nasi en Bakmi.

Ook heb ik speciale melkpoeder aangeschaft dat de opname van proteïnen en caloriën zal moeten bevorderen. Zodra ik ben genezen van mijn Indische griep ga ik elke dag een liter van dit spul drinken, hopelijk kan ik minstens terug op mijn oude gewicht komen.

- - - - - - - - - -

When I went to the docter yesterday I was quite shocked upon steppin’ on the weight scale. I have lost around ten pounds past month, which isn’t good at all for someone of my height. This is what we call underweight (weird to say that, cause overweight is a more global issue in the west). So I’ve decided to eat more local foods, like Nasi and Bakmi.

I also purchased weight gaining milk to support my caloric and protein intake. When I’ve recovered from my Indonesian flu I will start drinking a liter of this stuff every day. Hopefully I can gain (at least) my old weight again.

Sinds afgelopen zaterdag (vier dagen geleden) heb ik te maken met een Indische griep. Veel hoesten, een verstopte neus, hevige diarree en een beetje rug- en nekpijn. Vandaag ben ik samen met Anggie naar een dokterspost gegaan. Na een controle van mijn bloeddruk en en mijn longen kon de goede man niets merkwaardigs vinden, behalve dat mijn bloeddruk een beetje laag is maar dat is voor jonge mensen wel normaal, zo vertelde hij. Na een kort gesprekje, in het Indonesisch natuurlijk want dat bevordert mijn studie alleen maar, moest ik even drie euro lappen en vervolgens mijn aangeschreven medicatie ophalen bij de balie.

De vliegende tering, ik krijg ineens een jaarvoorraad medicatie mee! Het zijn genoeg pilllen en antibiotica om een Tyrannosaurus buiten bewustzijn te krijgen. Eenmaal thuis in mijn kostwoning in Depok, moet ik alle vijf categoriën aan medicatie innemen. Twee capsules die ik moet innemen zijn bijna net zo groot als mijn pink, dat is dus even slikken.

Hopelijk wordt ik snel een beetje beter, want mijn midden semester testresultaten zijn al bijna bekend en ik wil deze dus niet missen. Hier hebben ze nog geen online informatiesysteem om je studievoortgang te controleren.

- - - - - - - - - -

I have been suffering from Indonesian flu since last saturday (four days ago). A lot of coughs, a running nose, heavy diarhea and neck n back pain. I went to see a doctor together with Anggie today. After a checkup of blood pressure and my lungs, everything seemed normal. My blood presure was a bit on teh low side, but that’s normal for young people, the good man told me. After a short conversation, in Indonesian because it’ll help me with my study, I had to pay three euros and pick up my medication at the desk back in the shop.

Wow, I just received a year supply of medication! These are enough pills and antibiotics to knock out a Tyrannosaurus. Once back home in mijn kost room in Depok, I had to take five for each type of category. Two capsules I have to take are nearly as big is my little finger, so that’s tough to swallow.

Hopefully I’ll get better soon, because my mid semester results are almost and I don’t want to miss that. They don’t have an online information system to check your study progress here.

12 Maart - Morgen is Marissa jarig, dus we gaan vanavond een verrassingsfeestje voor haar houden. Eerst met een grote vriendengroep naar de bioskoop en daarna ‘ontvoeren’ we haar naar een stadspark. Wat daar gaat gebeuren weet ik nog niet, maar dat heeft mijn meisje allemaal geregeld.

UPDATE - 13 Maart

We zijn naar de film the Hurt Locker gegaan, een film over een bomontmantelingsteam in het leger van de V.S. De film waarvan de vrouwelijke regisseur gisteren twee Oscars ontving. In het stadspark Menteng hebben we een grote cirkel met brandende waxinelichtjes geplaatst met Marissa in het midden. We vroegen een lokale koffie-verkoper op een fiets of hij haar wilt vragen om haar blinddoek af te doen. En daar stonden al haar goede vrienden, van vroeger, van nu, van school, van werk etc. etc. Een lekkere chocoladetaart met 25 erop en later (2 uur ’s nachts) lekker gegeten in een restaurant.

En zo is het tentamenweek achter de rug. Ik heb een vijftal examens gehad, te kennen voor de vakken
Spreken, Lezen, Grammatica, Schrijven en Luisteren. Vooral dat laatste was heel moeilijk omdat de casettebandjes die ze afspelen van hele lage kwaliteit is. Daardoor is het hele gesprek nauwelijk te volgen, spreken en schrijven waren het makkelijkst vergeleken met mijjn Koreaanse vrienden. Volgende week heb ik tot en met dinsdag vrij, dus ik ga eens lekker bijkomen van de hectische weken.

And now a week full of exams has come to an end. I have had five different examens, Speaking, Reading, Grammar, Writing and Listening. That last one was very difficult because the qualitity of the cassete tape was not so good and so the conversation was hard to follow. Speakin’ and writing’ were the easiest onces compared to my fellow Korean friends.

Gisteravond ben ik samen met Anggie naar het Java Jazz Festival gegaan. Dat was een heel groot event waar veel jong talent en een bekende professionals optreden, zoals o.a. John Legend. Binnenkort meer (internet is nog steeds schaars)