Corba Weblog

Ik ben nu ongeveer 24 uur terug in mijn geboorteland. De lange vlucht vanuit Jakarta, Republiek Indonesië was deze keer veel prettiger. Ik heb een slaappilletje genomen en heb netjes zes uur kunnen slapen in de Boeing 777-200 van Malaysia Airlines. Het voedsel was ook redelijk te eten, als avondeten een lekker stukje koe en ’s ochtends een Engels ontbijt; lees omelet met worst.

Morgen ga ik twee uur vliegen; van Rotterdam naar Gerona, Spanje met Transavia Airlines. Daar zal ik worden opgehaald door mijn gezin en ga ik vervolgens drie weken lang bruinbakken aan de Middellandse Zee in het zuiden van Frankrijk. Wat ze nog niet weten is dat ik veel mooie soeveniertjes heb meegenomen uit Azië.

- - - - - - - - - -

I came back to my native land around 24 hours ago. The long flight from Jakarta, Republic Indonesia was actually pleasant this time. I took a little sleepin’ pill and was able to sleep for six hours on board of the Boeing 777-200 airplane of Malaysia Airlines.  The food was quite good too, for supper I had a nice steak and for breakfast an English one; omelette and sausage.

I am goin’ to fly for another two hours tomorrow; from Rotterdam, The Netherlands to Gerone, Spain with Transavia Airlines. My family will pick me up over there and I’ll be havin’ another three weeks holiday, tannin’ at the Mediterranean Sea in the south of France. What they don’t know yet is that I’ll be bringin’ a lot of sweet souvenirs from Asia.

Dag 17/21

Vandaag zijn we naar Kawah Putih gegaan, oftewel een bekend zwavelmeer in de bergen vlakbij Bandung. Het gifgroene water gaf een verbluffend uitzicht, maar na een tijdje begin je wel last te krijgen van brandende neusgaten en ogen. Hoe langer je er bent, hoe lichter je je in het hoofd gaat voelen. Het aanwezige zwavel in de lucht zorgt hiervoor.

Vervolgens zijn we naar een lokaal restaurantje gegaan waarbij we boven een vijver vol vissen gingen eten. De meiden bestellen uiteraard iets met rijst, wij bestellen Mie Ayam Goring.. oftwel gebraden kip met noodles. Als korte toetje bij de lunch hebben we echt vers fruit gegeten.

In de avond gingen we alweer terug naar Jakarta (per bus), want de dames moeten gewoon weer werken.

Dag 16/21

Vandaag hebben we eerst gelunched in de Food Court van plaza Grande Indonesia. In deze plaza zijn we wel erg vaak geweest tijdens ons verblijf. In de middag zijn we naar een traditioneel Javaanse bruiloft gegaan waarbij we onze Batik dragen. Een Batik is een formeel shirt met vaak een bloemachtig motief. Lekker gegeten en kort babbeltje gehad met een oude vrouw die goed Nederlands sprak. Lekker lang verhaal over hoe het vroeger was op de Prinses Julianaschool in Kalimantan (vroeger Borneo).

Aan het einde van de middag zijn we met een travelbusiness-busje vertrokken richting Bandung. Een middelgrote stad ten oosten van Jakarta. De stad ligt voor een groot deel in de bergen, dus de temperatuur ligt daar tussen de 20 en 26 graden celsius. Voor de meiden, Anggie en Marissa, was dat al behoorlijk fris. Robin heeft Anggie verzocht om alvast een winterjas te gaan zoeken, want hij wil haar naar Nederland halen voor de kerst.

We hebben vrij laat gegeten in een restaurant hoog in de bergen. Wel een prettig uitzicht op zo’n 800m diepe dal. Verder hebben we een heel luxe hotelkamers gehuurd. Na een aantal keer lief aankijken kreeg Robin het toch zover om bij Anggie op de kamer te kunnen slapen ;-)

Dag 10/21

Vannacht zijn we met de trein teruggekomen vanuit Yogyakarta. In de ochtend kwamen we aan in het centrum van Jakarta. We hebben tot het einde van de middag geslapen om het slaaptekort van de onrustige trein weg te werken. Vervolgens wat gegeten in een lokale plaza.

Dag 9/21

We zijn aan het einde van de ochtend met de traditionele Becak (fietstaxi) naar het Waterpaleis gegaan. Het verhaal gaat dat hier vroeger een koning zijn bad nam en één van de vele vrouwen uitkoos om samen met hem te baden. Hierbij gooide hij vanaf een balkon een bloem in een ander bad, de vrouw die als eerste de bloem wist te bemachtigen kreeg de privilege om met de koning te baden.

Een klein stukje verder lopen hebben we een oud moskee (Masjid) bezocht. Deze is rond en heeft twee verdiepingen om te bidden, de lage verdieping voor de vrouwen en de hoge verdieping voor de mannen. Op de lage verdieping bevindt zich een zeer lange tunnel dat helemaal doorloopt naar de kust van Midden-Java. Deze is tegenwoordig afgesloten omdat het te gevaarlijk is om door te lopen (instortingsgevaar). Het dak van deze moskee is tijdens de aardbeving van 2006 behoorlijk beschadigd geraakt en wordt nu gerestaureerd.

Vervolgens zijn we weer met de Becak richting het Keraton (Kraton) gegaan. Dit is een heel oud sultanpaleis dat nog steeds wordt gebruikt. Al generaties lang wonen er Sultans die vele kinderen kreeg. Op dit moment woont er een tiende sultan, hij heeft in tegenstelling tot zijn voorgangers één vrouw en twee kinderen. Vroeger hadden sultans meerdere vrouwen en kinderen (zoals de negende sultan, hij had vijf vrouwen en achttien kinderen). De toergids sprak Nederlands, Engels, Javaans en Indonesisch; hij was erg enthousiast en wou graag alle sappige details over het vulgaire sultansleven vertellen.

Dag 8/21

We zijn vroeg in de ochtend vertrokken richting één van de zeven wereldwonderen, de Borobudur. Deze boedhistische tempel ligt aan de meeste actieve vulkaan van de republiek Indonesië, is gebouwd rond dezelfde periode als Prambanan (tussen 750 en 850 n.Chr) en ligt ongeveer veertig kilometer vanaf Yogyakarta. Sinds 1991 staat deze tempel ook op de werelderfgoedlijst.

Aan het einde van de middag zijn we allemaal gaan wildwater raften door de wildernis van Midden-Java. Veertien kilometer en twee en een halfuur lang peddelen door een lange wilde rivier. Pas bij het vallen van de nacht waren we bij ons eindpunt, ergens midden tussen de rijstvelden (Sawa).

Dag 7/21

Vanavond zijn we met de nachttrein richting Yogyakarta vertrokken. Een negen uur durende rit in een koude trein; de airconditioning stond veel te hoog. De treinen die geen airco ondersteunen zijn dan ontzettend heet van binnen, beter een beetje fris dan bloedheet.

Erik is nog steeds een beetje ziek van de combinatie reizigersziekte en alcohol-inname. Terwijl hij een lang dutje doet in ons afgehuurde huisje in het centrum, ga ik met de anderen op pad in de omgeving. Er zijn in totaal acht mensen mee op deze vakantie:

1. Robin
2. Erik
3. Anggie
4. Marissa
5. Dhiesta (oud-collega van Robin)
6. Divi (vriendje van Dhiesta)
7. Dahlia (vriendin van Anggie)
8. Anda (nog een vriendin)

Als eerste hebben we de Kaliurang vulkaan bezocht; een van de meest actieve vulkanen op het eiland Java. Vervolgens hebben we lunch gehad in Suharti restaurant. Dat is een erg bekende Indonesische kiprestaurant. Ze serveren de kip (Ayam Goreng) alsof ze het net hebben gevangen, de hele gebraden kip (zonder veren) ligt voor je op een bord met een beetje paneermeel eromheen. Terwijl de kop je nog half aanstaart moet je met je blote handen het geval uit elkaar trekken.

Vervolgens hebben we Prambanan bezocht; de grootste Javaans-Hindoe tempelgebied van Zuid-oost Azië. Deze tempels zijn gebouwd in ongeveer 850 n.Chr. en staan sinds 1991 op de werelderfgoedlijst. Hier hebben we wat soeveniers gekocht en daarna naar het Parangtritis strand bezocht en veel gekke foto’s gemaakt. Vervolgens de grote Malioboro winkelstraat afgelopen om westers eten te vinden en soeveniers te kopen.

Dag 5/21

Vandaag zijn we langzaam op gang gekomen. Om een uur of vier gingen we naar de Hoka Hoka Bento in plaza Setia Budi, een soort japanse fastfood variant met lekkere rijst en vis/kip. Vervolgens zijn we met de kleine lelijke gele auto van Vicy, vriendin van Anggie, gegaan.

We hebben onze camera’s opgehaald in onze koswoning en zijn daarna doorgereden naar de Kota Tua; de oude stadscentrum van Jakarta. Het is duidelijk zichtbaar dat de Nederlanders hier een dominerende rol hebben gespeeld, de architectuur heeft een typisch Gouden Eeuws accent. Het doe mij, Robin, een beetje denken aan Amsterdam, er zijn grachten en gebouwen die ongeveer hetzelfde eruit zien. Er staan soms nog afdrukken van de Amsterdamse vlag op de muren, de bekend rode en zwarte streep met in het midden drie witte kruizen.

Daarna zijn we nog wat gaan eten in een half-shabby restaurantje in de wijk Kemang, een wijk bekend om de vele blanken die er rondlopen. (niet in het resto waar wij waren, gelukkig)

Na het eten zijn we teruggegaan naar onze koswoning, waarna Robin en Erik nog wat Bacardi 151 hebben gedronken. Daarna hebben we nog het kaartspelletje ‘Go Fish’ (nee, niet goldfish)  gespeeld, waar Erik met volle glorie bijna elke keer wist te winnen. “Go fish yourself” zeiden we dan weleens ;-)

Dag 4/21

Onze volgende update binnen Stolman & Corba’s excelent adventure. Met vandaag de hot stories van dag 3. De onderwerpen van vandaag zijn: Ontmoeting met mas Remko, De stoffenmarkt op Passar Baroe, Winkelen in Plaza Ambassador, eten bij Marzano in Plaza Senayan City en mbak Ananda ophalen / ijs eten.

Vanochtend, 08.00 uur, onze kos. Nu denk je dat ik wat interesants ga schrijven. Niets is minder waar. Rond deze tijd was ik (Erik) nog bezig de binnenkant van mijn ogen te bewonderen. Robin echter is rond deze tijd wakker gebeld door mas remko, zijn oude werkgever in Jakarta. Na even onderhandelen is besloten om rond 12.00 uur met z’n drieën te gaan lunchen in de SAS Restaurant op het platform genaamd Sky Dining.

Toen puntje bij paaltje kwam, waren we eigenlijk pas om 12.45 uur bij Remko. Hier hebben Robin en ik een bord spagetti bolognese als ontbijt naar binnen gewerkt, terwijl we met Remko verhalen aan het uitwisselen zijn. Na het ontbijt worden we door Remko’s privé-chaufeur opgehaald en, omdat dit tijdens het eten besloten is, gaan we richting de ‘Passar Baroe’ (Pasar Baru) om twee lappen stof te kopen voor een maatpak.

Volgens Remko is de Passar Baroe door Nederlandse kolonisten gesticht, en betekent de Nieuwe Markt. Na verschillende winkeltjes te zijn langs gegaan hebben Robin en ik allebei vijf meter zwarte kashmir stof (vandaar de titel) gekocht  voor 500.000 Rp per stuk. Dit is ongeveer 37 Euro. Nadat we terugkomen van de geplande reis naar Jogyakarta brengen we deze stof naar de Happy ‘International’ Tailor (voorheen gewoon ‘Happy Tailor’). Dit is de gelukkige kleermaker die Robin bij zijn vorige bezoek heeft bezocht voor zijn pakken. Deze kleermaker heeft besloten door de plotselinge aandacht van de blanken (dankij Robin) zichzelf om te dopen tot ‘International’ Tailor. De standaardzin van Remko hierover is: “We gaan de International Tailor happy maken”.

Uiteindelijk zal het hele pak ons zo’n 1.2 miljoen Rp kosten (stof + op maat late maken). Dit komt neer op ongeveer 80 Euro. En dat voor een pak waar je in Nederland al gauw meer dan 2000 Euro voor betaald ;-).

Na Passar Baroe zijn we samen met Remko richting de Plaza Ambasador gereden. Hier hebben we rondgekeken voor een zonnebril op sterkte voor mij. Uiteindelijk geen zonnebril maar wel (robin 2 sets en ik 1 set) echte nep stropdasset’s inclusief hankerchief en manchetknopen gekocht.

Na Plaza Ambassador gaan we met z’n allen naar Plaza Senayan City om te eten bij de Marzano, een Italiaans Restaurant. Robin koos voor de Pizza Funghi, Remko voor de Pizza Quattro Fomagi en ik ging voor de Pizza English Breakfast. Nu is ons gebleken dat Indonesiërs ook prima Italiaans kunnen koken.

Na het avondeten gaan we naar de Pacific Place  om hier Ananda, de vrouw van Remko op te halen. Vervolgens nog een welverdiend ijsje gegeten. Daarna zijn we door Remko bij onze kos afgezet en wachten we op wat de volgende dag ons gaat brengen.