Corba Weblog

Het is een rustige zaterdagavond, maar niet voor mij. Een gezellige avond met mijn mede bestuursleden loopt tegen zijn einde en ik verlaat de Aspen Valley Arnhem iets eerder om alle drukte op straat voor te zijn, tevens was ik erg moe en had al behoorlijk wat gedronken die avond. Vervolgens begin ik rond 1.00 uur mijn weg richting mijn studentenkamer in het centrum van de stad.

Als ik loop op de Steenstraat, gebeurd er echt totaal iets onverwachts! Zonder enige aanleiding of waarschuwing voel ik plotseling een enorme klap op mijn achterhoofd en een immense pijn door mijn hele nek. Ik draai me om en er staat een groepje mensen van allochtone afkomst achter me. Het eerste wat ik dacht was; rennen.

Mijn vorige beroving, een jaar geleden, in Arnhem-Zuid kwam ook door een einde door snel weg te rennen. Dit vluchtgedrag kende ik dus wel.

Helemaal buiten adem bereik ik mijn huis aan het einde van de straat (ruim 400 meter) waar toevallig politie op straat aanwezig is. Blijkbaar is dezelfde avond brandstichting geweest bij mijn buren, een deel van de straat was ook afgezet met lint. Ik heb direct contact gehad met een politieagente op de scene en later die avond een huisartsenpost bezocht.

Nu, vier dagen later, heb ik nog steeds veel pijn aan een stijve nek. De dokter gaf aan dat er sprake is van een grote bloeduitstorting en dat het een klein weekje kan duren voordat ik er geen last meer van heb. Gedurende deze week ben ik dus gaan uitrusten bij mijn ouders thuis en heb koninginnedag niet kunnen vieren, de sfeer was nogal versoberd na de aanslag op het Koninklijk Huis.

- - - - - - - - - -

It looked like an ordinary quite evening, but it wasn’t for long. I had a nice evening with my fellow board members and was about to leave the Aspen Valley Arnhem to walk towards my home, I left a bit earlier, around 1 AM to avoid a crowd (usually later in the night, lots of people are outside) and I also had some drinks.

When I was almost at home, on Stone street, I suddenly felt a terrible pain at the back of my head. Without any notice I was hit by a fist, when I turned around I saw a group of foreign people behind me. First thing I thought: run!

I was robbed one year ago, in the South of Arnhem. I managed to rescue myself by fleeing as fast as possible, that probably saved my life. Also this time, my speedy actions prevented worse things to happen.

Runnin’ my socks off, a distance of at least 400 meters, I stumbled upon a few police officers at the end of the street. For some (un)lucky reason, my neighbours were victim of arson; that’s why those officers where at that location. I reported the incident ans visited a doctor straight away.

Today, four days later, I still have a stiff and sore neck. The doctor said I had a major hemorrhage and it could take a week untill the pain would disappear. And he was right, I stayed at my parents’ place for a full week, drugged by some pain killers. Also the Dutch national Queens’ Day wasn’t a day to celebrate, since the national mood was killed after the attack on the Royal Family.

Ik hou wel van een spelletje, dat heb ik echt van mijn ouders overgenomen. Onlangs hebben we een bordspel aangeschaft via marktplaats.nl. Dit spel heet Scotland Yard, een detectivespel voor drie tot zes spelers.

De bedoeling in dit spel is om Mister X in de kraag te vatten, dit is één van de spelers aan tafel. De andere spelers zijn detectives die samen moeten werken om tot dit doel te komen. Er is een groot speelveld, een afdruk van de stad Londen, waarop allerlei punten staan aangegeven met nummers. Iedere speler staat met zijn of haar pion op zo’n punt en kan iedere beurt een stap zetten. Dit kan bestaan uit het reizen met de taxi, bus of metro. Mister X doet dit ook; hij laat niet zien waar hij zich bevind, maar wel welke vervoersmiddelen hij heeft gebruikt. Eens in de vijf beurten moet hij toch kort laten zien waar hij staat, hierdoor gaan detectivespelers uitrekenen waar Mister X zich zou kunnen bevinden. Het leuke aan het spel is dat je als Mister X moet voorkomen dat detectivespelers aan je ogen en de manier van schrijven kunnen aflezen waar jij je bevindt.

Hierdoor doen sommige spelers een zonnebril op, zodat je niet kan zien waar op het bord hij/zij naartoe kijkt. Bij mijn ouders gaat dit echter een stapje verder, haha.

- - - - - - - - - -

I like to play a game or two, thats a thing a inherited from my folks. Recently, we bought a used board game from markplaats.nl (the e-bay of The Netherlands). This game is called Scotland Yard, a detective game for three to six players.

The main objective of this game is to catch ‘Mister X’, played by one of the players. The other players are detectives who have to work together to catch the guy. The board is quite large, based on the streets of London, and has several points with numbers. Every player can move his or her pawn between those points using a taxi, the bus or the underground. Mister X can do this too, he or she only shows what type of transportation is used, so there’s no pawn that shows his/her location on the board. Once in a while Mister X has to show where’s he/she is hiding, then all detectives are rushing toward his/her location trying to calculate where he/she is tryin’ to sneak (’cause they can see what transportation he/she uses).

The funny thing about this board game is the player who plays Mister X. He or she has to be careful, ’cause the detectives can see in what area you are hiding  by lookin’ at your eyes or the way you write down your location (the number). Some player wear sunglasses to prevent their own eyes to tell the others his/her hideout on the board. Although, my parents are seriously playing this game; which results in some crazy outfits, hehe.

Afgelopen nacht was nogal hectisch verlopen, meer dan eigenlijk gepland was. Zoals al vaker gebeurd  was ik de gehele avond (vrijwel nuchter) aanwezig in de mooie kroeg van mijn studentenvereniging Roderick. Aan het einde van de avond sloot ik de tent af en ging vervolgens met een medestudent een broodje eten in de TipTop aan de Korenmarkt.

4.00u Vervolgens gingen we samen richting mijn huis lopen verderop in het centrum waarop ik iemand betrap op het knoeien met de bus van de Koninklijke Marechaussee. Er werd op dat moment een schroefje losgedraait en een boutje losgetrokken van het zwaailicht.

Dit kan je gewoon niet maken, vind ik. Er is wat van gezegd en ik heb de vrijheid genomen om netjes de bout en schroefje terug te draaien aan het voertuig.

Juist op dat moment stormen er een viertal officieren van de KMAR op mij af. Ik wacht rustig af totdat ik de kans krijg om te zeggen wat er gaande is. Er wordt naar mijn legitimatie gevraagd, wat ik als brave burger uiteraard altijd meeneem, en ik overhandig deze aan de agent. Vervolgens schrok ik me wezenloos toen deze direct tegen me zei: “U bent bij deze gearresteerd wegens poging tot diefstal”. Ik werd in de handboeien geslagen in een busje afgevoerd naar het lokale politiebureau.

4.15u Eenmaal daar aanwezig wordt je als verdachte gefouilleerd en moet je alles inleveren: sleutels, mobiele telefoon, portemonnee, pennen, riem etc.  Nogmaals werd er naar mijn naam gevraagd, waarop ik duidelijk antwoordde: Corba. ‘En de naam van je vader is..?”, was kort daarop de vraag aan mij. Na hierop antwoord te hebben gegeven zei de officier: “dat vreesden we al.” Het is namelijk zo dat mijn vader een collega is van de KMAR agenten.

Mijn m€aat en ik werden opgesloten in cel negen en cel vijf, waar we ongeveer een uur hebben doorgebracht. Althans, dat denk ik, want je horloge moest je ook inleveren en in een kleine betonnen ruimte ga je je stierlijk vervelen. De tijd gaat dan ook langzaam. Terwijl ik zit op de betonnen bed (of verhoging) spoken er allerlei gedachten door me heen. “Hoe kan ik nu opgepakt worden voor het doen van een goede daad?”, “Hoelang zit ik hier nu vast?” en “Krijg ik nu een strafblad?”.

5.00u Ik krijg, na ongeveer een half uur, een bezoekje in mijn hok van twee agenten. Ze vragen nu pas wat ik heb gedaan, waarop ik eerlijk antwoord te hebben ingegrepen op een misdrijf. Ze geven aan dat mijn maat hetzelfde bevestigde, maar dat ze nog even naar de videobewakingsmateriaal moeten kijken ter bevestiging. Ongeveer twintig minuten later werd de deur voor me geopend en we werden vrijgelaten met een excuses.

Ik ben erg tevreden dat ik niet onterecht lang werd vastgehouden, zoals je steeds vaker hoort in de media. In het systeem werden we dus ook niet opgeslagen als verdachte, dader of medeplichtige en hoefde ik niet bang te zijn om een strafblad te krijgen. De hele ervaring vergeet je uiteraard niet zo snel en het is de komende dagen het onderwerp van gesprek bij alle studenten.

- - - - - - - - - -

Last night was more chaotic then I would ever expect.  As usual I was the entire evening at the bar of my students’ union Roderick. After we we’re closin’ the bar in the night me and a buddy of mine went the eat a sandwich at the TipTop on the Korenmarkt square.

4:00 AM When we were walkin’ towards my house a little furter up ahead, I caught somebody who was messing with a local police van. At the moment he was unscrewing the flashing light at the back of the vehicle.

This is unacceptable, I thought. So I talked to the guy about his bad behaviour and gently put back the bolt and screw the layed on the ground.

Right at that moment four policemen came rushing towards me. I stood still calmly, waitin’ to explain this situation. An officer asked to identify myself, which I did usin’ my European ID card. After that I was really shocked when the agent said: “you are now arrested for attempted theft”. The officers handcuffed me and brought me to the local police station.

4:15 AM At the station I got frisk searched and had to turn in all my belongings like keys, mobile, wallet, pens, belt etcetera. An officer asked again what my name was, which I answered firmly: Corba. “And the name of your father is..?”, was asked straight after that. My answer to that lead all the officers to said: “we were afraid so..”. The thing is, my father is a colleague of these officers.

My buddy and I were brought to cells nine and five where we spent approximately one hour. Well, that’s how long I think it was, because I also had to turn in my watch and time seems to slow down if you spend time in a small concrete cell. While was sittin’ on the concrete bed, I was thinkin’ about what’s going to happen with me.. “How could I’ve been arrested after doin’ a good thing?”, “How long am I goin’ to be locked up in here?” and “do I get a permanent record now?”.

5:00 AM After half an hour I got a visit of twee agents. The asked me literally what I recently did; I answered I tried to intervene a criminal act. The officers told me that my friend said exactly the same thing, so they were startin’ to suspect that they arrested us for nothing. First they have to watch a security tape of a nearby camera to confirm this story. Twenty minutes later we were released from our cell blocks with a short apology from the policemen.

I was really exited that I wasn’t kept innocently in prison for a long time, like you hear a lot in the Dutch media these days. We weren’t stored in the police system as suspect, criminal, or accomplice so we don’t have to worry we have a criminal permanent record. The entire experienced was really thrillin’ and you don’t forget something like that so easily. I guess this’ll be a subject in upcoming conversations.